Over mij - Jeroen Windmeijer
De officiele site van Jeroen Windmeijer.
Jeroen Windmeijer
18859
page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-18859,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.2.1,menu-animation-underline,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.5,vc_responsive
 

Over mij

Jeroen Windmeijer

Over Jeroen Windmeijer

Ik ben geboren in Delft (1969) en opgegroeid in Pijnacker, maar sinds mijn studententijd woon ik al in Leiden. Ik ben getrouwd met Hamide Dogan, zij is vertaalster van Turkse literatuur, en we hebben een dochter van 12 jaar oud, Dünya. Aan de Universiteit Leiden heb ik culturele antropologie gestudeerd, met als specialisatie Latijns-Amerika. Voor mijn afstudeeronderzoek woonde ik zes maanden in een indiaans dorpje op de Boliviaanse hoogvlakte aan de oevers van het Titicacameer. Uiteindelijk ben ik in 2001 gepromoveerd op een onderzoek naar de Otavalo-indianen, die je in die tijd ook in Nederland vaak op straat muziek zag maken. Mijn proefschrift is nog in een gepopulariseerde pocketeditie uitgekomen onder de titel Poncho’s, panfluiten en paardenstaarten. Vervolgens heb ik voor Djoser gewerkt als reisleider in Venezuela, Mexico, Guatemala en Belize, maar ook in Egypte. Ik ging opnieuw studeren aan de Universiteit Leiden, Wereldgodsdiensten deze keer. Na de lerarenopleiding heb ik twaalf jaar gewerkt als leraar godsdienst op een middelbare school in Leiden. Sinds 1 januari 2019 ben ik voltijds schrijver en sta ik onder contract bij uitgever HarperCollins Holland.

 

Ik heb een grote fascinatie voor de figuur van Jezus en voor het (vroege) christendom en ik lees veel hierover, van proefschriften tot populair wetenschappelijk werk en van religieuze thrillers tot esoterische literatuur. Na het lezen van de Da Vinci Code ben ik veel van dergelijke thrillers gaan lezen en op een gegeven moment viel me op dat die zich zelden of nooit in Nederland afspelen. Toen besloot ik er zelf een te gaan schrijven. En ze zeggen dat je altijd moet schrijven over wat je kent, dus ik besloot mijn verhaal zich te laten afspelen in Leiden. Je komt dan al automatisch uit bij de apostel Petrus, de beschermheilige van de stad. Leiden heet ‘sleutelstad’ naar de sleutels van Petrus.

 

Het succes van De bekentenissen van Petrus heeft me compleet overvallen. Inmiddels zijn er circa 12.000 exemplaren van verkocht en in oktober 2018 kwam al de 8e druk uit. Trots ben ik op de recensie in de Vrij Nederland van 21 november: “Ambitieus debuut (…) een intelligent intrige (…) meer respect voor religie en subtieler dan de Da Vinci Code”. Mijn tweede boek Het Pauluslabyrint is uitgekomen bij HarperCollins Holland en speelt zich opnieuw af in Leiden, maar nu deels in een gangenstelsel dat zich al eeuwenlang in het centrum onder de grond zou bevinden.

 

In augustus 2018 is mijn derde boek uitgekomen, Het Pilgrim Fathers Complot, waarin de hoofdpersoon Peter de Haan halverwege het boek Leiden verlaat en naar Amerika vertrekt. Dit boek vorm de afsluiting van de zogenoemde ‘Leidse trilogie’ en daarmee nemen we, in ieder geval voorlopig, afscheid van Peter de Haan. In mijn volgende trilogie ga ik mijn horizon nóg verder verbreden: alle drie de boeken gaan zich afspelen in Latijns-Amerika: Bolivia, Guatemala en Mexico.

 

Mensen vragen vaak aan me: heb je nog een bepaalde boodschap met je boeken? Ik ben echt een leraar in hart en nieren, kom ook uit een echte lerarenfamilie. Het willen onderwijzen zit er dan ook heel sterk in. Met mijn boeken wil ik niet alleen een spannend verhaal vertellen dat mensen vermaakt, maar ik wil dat ze er ook iets van kunnen opsteken. En dat kunnen dan feiten zijn bijvoorbeeld over de parallellen tussen het christendom en andere religies rond het Middellandse Zeegebied in die tijd. Maar ook een nieuwe kijk op een verhaal. Zo begreep ik als kind de rol van Judas al niet: als hij Jezus niet verraden had, zou Jezus toch nooit gearresteerd zijn en daarna gekruisigd zijn? Hij heeft dan toch juist een heel belangrijke rol gespeeld bij het laten slagen van Gods plan? Waarom dan zo verguisd als het zonder hem niet gelukt was? In mijn boek heb ik een briefwisseling opgenomen tussen Petrus en Judas waarin ik een alternatieve visie op de gebeurtenissen bied.

 

In het algemeen gaat het bij mij om de kracht van verhalen. Het gaat denk ik altijd om de boodschap die in een verhaal zit, de laag erónder. Iets hoeft ook helemaal niet waargebéurd te zijn om wáár te zijn. Je kunt een film kijken en daar helemaal ondersteboven van zijn terwijl die film van A tot Z verzonnen is, met acteurs die een tekst uit het hoofd geleerd hebben. Maar blijkbaar heb je dan iets in het verhaal herkend dat je aansprak, dat jou iets waardevols vertelde over het leven.

 

Zo laat ik in mijn boeken ook zien dat zelfs bewijsbaar verzónnen verhalen toch een grote zeggingskracht kunnen hebben. Kijk naar de verhalen van Jezus in het Nieuwe Testament. Maar ook legendes zoals rond Petrus die nooit in Rome is geweest of Hansje Brinker die zijn vinger in een dijk zou hebben gestoken om een overstroming te voorkomen. Vorig jaar waren mijn vrouw en ik met onze dochter in Boston waar we ook Plymouth bezochten. Bij dit kustplaatsje is een monument gebouwd rond de rots waarop de eerste Pilgrim Fathers voet aan wal zouden hebben gezet. Dit verhaal is aantoonbaar onjuist, omdat ze aan de andere kant van de baai aan land zijn gegaan. Maar tóch staan bij díe steen nazaten van de Pilgrims met tranen in de ogen selfies te maken, terwijl het in feite een volstrekt willekeurige steen is die ooit door iemand is aangewezen!